Mijn naam is Rik de Vries

Vanuit mijn vak Gezondheidswetenschappen wil ik de zorg nog veiliger maken door alle Zorgprofessionals te inspireren om op basis van vertrouwen in eigen vakmanschap onderling verbinding te leggen bij het leren van medische fouten.

Achtergrond: 

Mijn werkzame leven startte als ondernemer in de reclamebranche waarin alles mooier wordt gemaakt. Hierdoor heb ik een kritische blik ontwikkeld met het besef dat zaken van verschillende kanten belicht kunnen worden.

Doordat ik in de loop der tijd (ook vanuit het oogpunt als patiënt) in de zorg de nodige ondoelmatigheden heb ervaren, werd ik geprikkeld om hier iets aan te willen doen. In 2011 heb ik daarom besloten opnieuw te gaan studeren bij het iBMG (nu ESHPM) aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. In de zomer van 2014 heb ik de studie Gezondheidswetenschappen met een bachelor diploma afgerond. Vervolgens ben ik gestart met de duale masteropleiding Zorgmanagement, waarvoor ik in 2016 ben afgestudeerd op het onderwerp angstreductie.

Tijdens mijn studieperiode heb ik twee langdurige stages verricht in verschillende ziekenhuizen. Daar heb ik mij voornamelijk bezig gehouden met onderzoeken in het belang van angstreductie, VIM-analyses en het keurmerk Seniorvriendelijk Ziekenhuis. Daarnaast heb ik onderzoek gedaan naar de rol van adviesraden (VAR, OR en Cliëntenraad) bij patiëntveiligheid en ben ik afgestudeerd met een wetenschappelijke onderzoek (OOGenBLIK) naar de toegevoegde waarde van een zorginnovatie in het belang van angstreductie.

 

 

Dit is wat ik doe:

Het is mijn passie om op basis van Vakmanschap, Vertrouwen, Verbinding en Inspiratie de zorg nog veiliger te maken. Veiliger met innovaties gericht op Angstreductie. Zoals bijvoorbeeld: Angstreductie voor een paradigmashift bij zorgprofessionals bij hun betrokkenheid bij medische fouten, de zogenaamde Second Victims. Angstreductie bij bestuurders van zorgorganisaties voor de implementatie van Just Culture en Rijnlandse Veiligheid. Angstreductie voor het aankomende ziekenhuisbezoek bij nieuwe cliënten/patiënten van de zorgorganisatie. Minder angst betekent meer controle en meer veiligheid, voor iedereen die betrokken is bij zorg.

Dit is wat mij anders maakt:

– Ik ben zeer visueel ingesteld, mijn observerende capaciteiten (zowel bewust als onbewust) zijn bovengemiddeld.

– Ik stel liever de “HOE en WAAROM vraag” dan de “Wie en Wat vraag”. In combinatie met mijn bijna fotografisch geheugen en zesde zintuig voor onregelmatigheden komt dit goed van pas bij mijn interesse in (patiënt)veiligheid issue’s. Maar vooral ook tijdens mijn studies Gezondheidswetenschappen en Zorgmanagement en mijn voortgezette literatuurstudies over Medische Missers, Patiëntveiligheid en Second Victims.

– Ik vind het leuk om mensen en groepen te stimuleren en ik help graag mensen om iets te verwerken en daarvan te leren.

– Mijn eigen onderzoek (OOGenBLIK) toont aan dat nieuwe cliënten zich door een Ruimtelijke PRE-Oriëntatie (dus vooraf) sneller vertrouwd voelen met de organisatie en dat hun angst aantoonbaar is verminderd door het virtuele bezoek.

Dit is waarom ik dit werk doe:

Tijdens mijn studie constateerde ik dat het begrip patiëntveiligheid pas echt invulling kreeg en op de zorgagenda’s verscheen sinds de eeuwwisseling door de publicatie van het rapport ‘To Err is Human” van de WHO. Dit werkte bij mij als een soort eyeopener waarom er in de zorg zoveel dingen onnodig mis gaan ondanks alle goede bedoelingen van zorgverleners en zorginstanties. Tijdens mijn studie bleef patiëntveiligheid de rode draad waarbij het me opviel dat meestal vanuit het patiënten perspectief werd gekeken. Doordat ik zelf een dierbare ben verloren door een medische fout ben ik me gaan verdiepen hoe zorgprofessionals hier mee omgaan en hoe ze hiervan leren. Ik kwam er achter dat dit in de zorg toch een soort taboe is, dit in tegenstelling tot andere High Reliability Organizations’ waarbij veiligheid voorop staat, zoals bij de luchtvaart. In de zorg is de opvang en begeleiding voor Second Victims nog niet optimaal geregeld en angst voor de gevolgen bij een medische misser blijkt hierbij de grootste determinant te zijn. Het is mijn persoonlijke opvatting dat we veiligheid in de zorg eerst bij de bron moeten verbeteren, dus bij de zorgprofessionals om uiteindelijk de algehele patiëntveiligheid in onze zorg te verhogen. Daarom zet ik mij in voor angstreductie bij zorgprofessionals voor openheid bij calamiteiten zodat de zorg hier sectorbreed van kan leren.